می خندم تا تو جای زخم هایم را نبینی دلی پر از آه و غم دارم تو نمی دانی

زیر باران میگریم تا تو اشک هایم را نبینی آنچه سرودم دردی بود که کشیدم نمی دانی

به قبرستان گذر کردم کم و بیش بدیدم قبر دولتمند و درویش

نه درویش بی کفن بر خاک رفته نه دولتمند برده یک کفن بیش

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن دین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

بامدادی که تفاوت نکند لیل و النهار خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

آفرینش همه تبیه خداوند دل است دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار